Please use this identifier to cite or link to this item: https://ir.sc.mahidol.ac.th/handle/123456789/462
Title: บทบาทของสารกระตุ้นตัวรับ LXR TO901317 ต่อพิษของปรอทอนินทรีย์ในเซลล์ แอสโตรไซต์ของมนุษย์
Other Titles: The Effects of LXR Agonist TO901317 on Inorganic Mercury Toxicity in Human Astrocytes
Authors: สัณหภาพ สุดวิลัย
Keywords: liver X receptor (LXR);สารกระตุ้นตัวรับ LXR TO901317;ปรอทอนินทรีย์;เซลล์แอสโตรไซต์;อนุมูลอิสระของออกซิเจน (ROS);inorganic mercury
Issue Date: 2014
Publisher: สมาคมเภสัชวิทยาแห่งประเทศไทย
Citation: วารสารเภสัชวิทยา (Thai Journal of Pharmacology) 2014;36(2):44-56.
Abstract: ปรอทอนินทรีย์ก่อให้เกิดพิษต่อเซลล์ประสาทและเซลล์แอสโตรไซต์ของมนุษย์ระดับอนุมูล อิสระของออกซิเจน (reactive oxygen species, ROS) ที่เพิ่มขึ้นภายในเซลล์เป็นหนึ่งในกลไก ส าคัญที่เกี่ยวข้องกับการเกิดพิษของปรอทอนินทรีย์ การศึกษาก่อนหน้านี้รายงานว่า สารกระตุ้น ตัวรับ liver X receptor (LXR) ลดการเกิดโรคทางระบบประสาท เนื่องจากบทบาทของ LXR ต่อเซลล์แอสโตรไซต์ยังไม่ชัดเจน งานวิจัยนี้จึงมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของสารกระตุ้นตัวรับ LXR TO901317 ต่อการมีชีวิตของเซลล์และต่อพิษของเมอร์คิวริกคลอไรด์(HgCl2) ในเซลล์ แอสโตรไซต์ของมนุษย์(U373) ประเมินการมีชึวิตของเซลล์ระดับ ROS และลิปิดเปอร์ออกซิเดชัน โดยวัด MTT ความเข้มฟลูออเรสเซนซ์ของ dichlorofluorescein (DCF) และมาลอนไดอัลดีไฮด์ (MDA) ตามล าดับ ผลการศึกษาพบว่า TO901317 (50 µM) ลดการมีชีวิตของเซลล์มากกว่า ร้อยละ 75 ที่เวลา 24 ชั่วโมง TO901317 (0.1-10 µM) ไม่สามารถป้องกันพิษของ HgCl2 (30 µM) ที่เวลา 24 ชั่วโมง TO901317 (10 µM) สามารถลดระดับ MDA ได้ร้อยละ 44 เมื่อเทียบ กับกลุ่มควบคุม แต่ไม่สามารถลดการเพิ่มระดับ DCF ฟลูออเรสเซนซ์และ MDA ซึ่งชักน าโดย HgCl2 (10 และ 30 µM) ที่ 1 และ 24 ชั่วโมง ตามล าดับ การศึกษานี้ชี้ให้เห็นว่าผลของ TO901317 ต่อเซลล์แอสโตรไซต์ของมนุษย์ไม่มีฤทธิ์ป้องกันพิษของปรอทอนินทรีย์รวมทั้งการ เกิด ROS และลิปิดเปอร์ออกซิเดชันซึ่งชักน าโดยปรอทอนินทรีย์
Other Abstract: Inorganic mercury is toxic to human neuronal and glial cells. Oxidative stress due to increased reactive oxygen species (ROS) is one of the major causes of inorganic mercury toxicity leading to cell death. In vivo and in vitro studies indicated that the liver X receptor (LXR) agonists could be beneficial for stroke and neurodegenerative diseases. However, their effects on astrocyte functions remain unclear. This study aims to investigate the effects of LXR agonist TO901317 on human astrocyte viability and its effect on inorganic mercury (mercuric chloride, HgCl2)-induced cell death. Cell viability of human astrocytoma U373 cells was measured by 3-(4,5-dimethylthiazol-2yl)-2,5-diphenyltetrazolium bromide (MTT) assays. The elevation of ROS and lipid peroxidation were detected by measuring fluorescence intensity of dichlorofluorescein (DCF) and levels of malondialdehyde (MDA), respectively. Herein, TO901317 at 50 µM reduced more than 75% cell viability at 24 hours post-exposure while lower concentrations, 0.1- 10 µM, were not toxic to U373 cells. Pretreatment with these non-toxic concentrations of TO901317 for 24 hours could not prevent the loss of cell viability induced by 30 µM HgCl2 at 24 hours post-exposure. TO901317 at 10 µM could decrease MDA levels by 44%. However, pretreatment with TO901317 did not alter the levels of DCF fluorescence intensity and MDA caused by 10 and 30 µM HgCl2 after exposure for 1 and 24 hours. These results suggested that an LXR agonist TO901317 could not protect toxicity of inorganic mercury on human astrocytes and has no effect on the increased ROS and lipid peroxidation induced by inorganic mercury.
URI: http://ir.sc.mahidol.ac.th/handle/123456789/462
ISSN: 0125-3832
Appears in Collections:Physiology: National Journal Publications

Files in This Item:
There are no files associated with this item.


Items in DSpace are protected by copyright, with all rights reserved, unless otherwise indicated.